Wyruszyłam wezwana poruszeniem serca

Jeszcze nie wiedziałam, dokąd i gdzie droga ta prowadzi

Zaufałam – 

Że Miłość wie…

Przywitałam Siebie Małą – tuż po narodzinach

I zachwyciłam się Miłością, która zeszła na świat…

Moja Ty…

Takie to ważne że Jesteś…

Witaj !

Od tej pory szłyśmy już Razem,

Wszystko co trudne- upiększając zachwytem

Jak cudnie, że Jesteś!

Że… mimo wszystko…

Zajrzałyśmy Razem w strach dziecka 

I samotność nastolatki…

Otuliłyśmy Obecnością i spojrzeniem w przerażone oczy…

Razem!!!

Jak światło latarni, przełamujące mgłę, rozświetlałyśmy

Schowane w ciemności, dawno nie widziane i wystraszone…

Naprawdę… takie to  było?

Nie pamiętałam …czekało…

Zanurzone w przetrwaniu…

Aż dorosnę i spróbuję jeszcze raz…

 

Dorosłam!!!

A ta mgła… okazała się – nie moją…

To wspomnienie ważnego… trudnego… nie opłakanego…

I ta mgła… przetrwać pozwoliła…

I serce ochroniła –żeby nie pękło…

 

A Serce Moje okazało się Wielkie !!!

Zrozumiało… pomieściło… uporządkowało…

Tu jestem Ja …a tu już nie… i nie moje…

 

I koło mojej Miłości stanęła Wolność! 

Jak Siostra Bliźniaczka…

Takie piękne Jesteście …

Tak Serce Moje drży…

Tak długo na Was razem czekałam…

To Wy ?

Czy to Ja?

A może Jedno Jesteśmy?

 

I teraz idziemy sobie Razem…

Wiem gdzie zaczyna się moje i gdzie kończy…

A gdy nie wiem… to Spokoju  szukam i 

Rozgaszczam się w Nim… i już wiem…

Ach to tu …

 

I teraz uczę się żyć w Lekkości…

Jakby , wciąż przekonując Serce, że może być tak pięknie…

Ziemia pod stopami oddycha a ja razem z nią

I z lasem rozmowy już prowadzę i 

Drzewa o radę pytam…

I powietrze mocno wdycham… biorąc dla Siebie…

I wypuszczam z lekkością – nic więcej niż mogę…

I rozglądam się po tym świecie ,

Jak  wybudzona  z głębokiego snu…

I w Zachwycie Jestem i… we Wdzięczności …

I w Zakochaniu nawet…

 

ACh dla Ach ☺